จะบอกว่าเราเป็นคนตัดเส้นไม่เก่งเลยอะ

โดยเฉพาะตรงตา ยากมากมายยยย ปกติวาดด้วยดินสอจะบังคับน้ำหนักเส้นได้ คัดเน้นให้มันวิ้งวั้งได้ เราชอบวาดตาแบบวิ้งวั้ง พอมาเจอหมึกแล้วตาย เพราะมันคัดเน้นไม่ได้ ดำเป็นปื้นเลยโฮววววววววว

เลยมานั่งฝึก

นี่เซเวอรัส สเนป ตอนผมยาวแหละ อุฮิฮิฮิ~ ฝึกถมผมเฉยๆ แต่ก็ยังถมไม่เป็นอยู่ดี

ออกมา... ออกแนวคลังสยองขวัญลงหลุม (เครียช!)

(สารภาพว่าถมด้วยม้าล้วนๆ)

ต่อด้วยแม่สาวกิ้งก่า ทั้งหลายทั้งแหล่ก็วาดไปเพราะมันมือ ไม่ได้ตั้งใจจะให้ออกมาอย่างนี้ (โดยเฉพาะถุงมือที่ดูช่างการ์ตูนหุ่นยนต์นั่น)

ดูเป็นนักบินดีนะ สายการบินกะปอมแอร์ลาย "บินไปกับเจ๊มั้ยจ๊ะ~" (เอ่อ เจ๊ครับ ผมกลัว)

วาดไปแล้วนึกพล็อตขึ้นมาได้ เป็นการ์ตูนแนวสายลับกบฎคิดคดทำลายชาติ เธอเป็นหนึ่งในซูเปอร์เรนเจอร์ นักบินสาวที่พรางเครื่องบินไปกับสภาพแวดล้อมได้ (และบ้าบิกินี่?) แล้วก็สามารถลอกคราบเปลี่ยนหน้า+รูปร่างเป็นใครก็ได้ แม้แต่จอร์จบุช อาาาา~ (เพ้อเจ้อ) ชื่อคาเมเลี่ยน คาปอง (กิ้งก่า กะปอม) ก๊ากกกกกกก เพ้อเจ้อได้อีก

ลองลงสีดู

คิดไว้ตั้งแต่วาดแล้วละมันต้องสีนี้ มัสตาร์ดช็อกกิ้งพิ้ง

แฟนอาร์ตโทโร่ เอ้ย ทาโร่คุงจาก Ghost Hound แบบลวกๆ

คนละแนวกะอนิเมเขาเลยแฮะ วาดด้วยสายตาเราทำไมมันอั่งอั๊งยังงี้ --- ที่จริงตอนวาดก็จงใจอยากได้ตาอ้อนๆอยู่แล้ว ในอนิเมเราว่าน้องเค้าชอบแอ๊บแบ๊วทางดวงตาดี

กำลังโฮกน้องคนนี้เพราะในเรื่องคาแรคเตอร์เป็นเด็กที่มีปมจากเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อตอน 3 ขวบ แต่ว่ายังเป็นเด็กสุภาพ ทำตัวเรื่อยๆ ธรรมดาๆ พยายามตามหาพี่สาว คิ้ววว เสียงพากย์ก็น่ารักด้วย เป็นเสียงเด็กผู้ชายงึมงำๆ (เป็นดาราวัยรุ่นอายุ 18 ขวบมาพากย์ อุ๊ เอ๊าะจริงน้อง แต่ทำงานแล้ว อิจฉา)

ที่สำคัญที่สุด ... บ้านนอกชิกหาย อิหนูเอ๊ย ใส่ชุดนักเรียนที่มีชุดพละอยู่ข้างใน น่ารัก! (ทำไมเราต้องหวั่นไหวกับบุคลิกยาจกๆด้วยนะ ... ที่จริงมันก็ไม่ยาจกหรอก บ้านเป็นโรงหมักเหล้าเชียวนะ) ตอนปิ๊งนางเอกก็น่ารักเว้ย แบบว่านึกถึงเขาแล้วเขินม้วนต้วนหน้าแดง มีครั้งนึงทักเขาแล้วเขาเมิน ก็ซึมไปเลยทีเดียว น่ารักกกก > <

คู่พระนาง ... เราสายมิโกะนะชอบผู้หญิงในเครื่องแบบ :P

(แต่ว่านางเอกเป็นเด็กประถม ... เอ่อ... มาเหนือเมฆ เหนือโชตะยังมีโลลิค่อน)

ชอบบ้านนอกจังเลย มีสายสาวแว่น เมด มิโกะแล้ว ทำไมไม่มีสายบ้านนอกมั่งละ?

แล้วก็ชอบมาโคโตะด้วย เขาดูผู้ใหญ่บ้านมาก ดูเป็นไอ้หนุ่มลูกทุ่งจริงๆ เก๋าเท่แบบบ้านนอกๆ

มาโคโตะขี้โมโห เพราะตอนแบเบาะเห็นภาพพ่อฆ่าตัวตาย แม่หนีไป ญาติที่บ้านสติไม่เต็มเต็ง แถมตระกูลตัวเองมีวัฒนธรรมแปลกๆ คนรอบข้างก็ไม่มีใครยอมพูดอะไร ก็เลยโตมาแบบงงๆ เง็งๆ มีแต่เรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจ แต่พอมีใครสักคนเดือดร้อนพี่แกจะเป็นคนแรกที่เข้าไปช่วย ตอนที่พ่อหนุ่มเมืองกรุงโดนรุม พี่แกกริ้วนัก หรือตอนที่ไอตัวดำๆจะเล่นงานทาโร่ พี่แกไม่คิดหน้าคิดหลังเข้าไปช่วยทันที ใจนักเลงเหลือเกิน เป็นเด็กมีปัญหาที่จิตใจดีโคตรๆ อั๊งงง ผู้ผดุงความยุติธรรม

รูปนี้ผู้ใหญ่บ้านหล่อมวากกกกก ยิ้มอย่างอ่อนโยน ของแรรรรรร์ เพราะพี่แกไม่ค่อยยิ้ม

โอตาคุจริง มาโฮกตัวละครในอนิเม เราชอบการวางคาแรคเตอร์เรื่องนี้อะ

เห็นความแตกต่างของ 3 คนนี้ชัดเจนตอนที่ถูกตัดผม
พ่อหนุ่มเมือง = อาย เอาหมวกมาสวมทับ
น้องบ้านนา = ปล่อยไว้ยังงั้นแหละ แปลกตรงไหน เดิ้นนนน
ผู้ใหญ่บ้าน = ตัดแม่ง เปลี่ยนทรงเลย (โอ พ่อคนใจเด็ด)

แล้วววววก้ออออออออ

อีกคนนึง เคย์ซัง ดูไปตั้งนานเพิ่งรู้ว่าไซงะ มิซึกิ พากย์ กี๊ซซซซซซซ กำลังคลั่งนักพากย์คนนี้ เห็นว่าเรื่อง Nabari no Ou พากย์เป็นโยอิเทะที่แสนขรึมเซเมะแล้วนะ หรือว่าจะเป็นบทโบรุฟุแรมุที่ขี้หึงสะบัด โก่งคอโวยวายเป็นบ้าได้ทั้งเรื่อง แต่เรื่องนี้ตรงข้าม พากย์เป็นผู้หญิงเรียบๆที่ฝันจะรับสืบทอดโรงหมักเหล้าจากลุง เสียงหวานจนจำไม่ได้ ไม่ได้หวานแบบแอ๊บแบ๊วนะ แต่เป็นเสียงผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่ ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง กี๊ซซซ ละลายยยยย

แล้วไปเจอคลิปที่ไปออกรายการกับทีมพากย์ Kyou Kara Maou มิซึกิน่าร้ากกก ยิ้มตาหยีเลย ผู้หญิงอะไรอุเคะขนาดนี้ XD ไม่รู้ละว่าเพศไหนอายุเท่าไหร่ แต่สิ่งที่จำกัดความเขา ใครๆก็บอกว่าเธอเป็นบิโชเนน ... 'หนุ่มน้อย' ชัดๆ บุคลิกเขาดูเป็นเด็กผู้ชายไร้เดียงสาน่ะ โฮกกกกกกกก วิ่งเล่นเร้ววว หนุ่มน้อยยย

อือตอนนี้ ..กำลังอยู่ในช่วงเจ็บใจเป็นบ้า มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับเพื่อนคนนึง เกี่ยวข้องกับเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่ง

เห้อ หงุดหงิด เจ็บปวด แต่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ มันโกรธน่ะ โอ๊ย ฟุ้งซ่าน จะนอนก็คิดแต่เรื่องนี้โดยไร้สาเหตุ ตื่นมาก็ยังคิดไม่จบ หงุดหงิดหงุดหงิดหงุดหงิดหงุดหงิด อยากเอาชนะใครสักคน ไม่ได้โกรธอะไรมากแต่มันค้างคาใจจริงๆ ระบายไม่ถูก ... เราดันเป็นพวกเจ็บแล้วอาฆาตง่า TwT

เรารู้ว่าเรามันก็เป็นได้แค่นี้แหละ
ปลงซะ
ก็แค่คนไม่มีอะไรดีคนหนึ่ง ... อืมมม

ก็พยายามจะบอกตัวเอง ชีวิตคนเรามันไม่สมบูรณ์แบบ ไม่จำเป็นต้องมีทุกอย่าง ไม่พลาดเรื่องนี้มันก็ต้องพลาดเรื่องอื่นเข้าสักที เราไม่เลวตรงนี้เราก็ชั่วที่อื่นอยู่ดี ยอมแพ้มันไปเถอะ .... แต่ ฮึ้ยยยยยย อยากจะทำให้ตัวเองรู้สึกดี รู้สึกมีคุณค่า เหมือนหมาถูกต้อนจนมุมให้รังเกียจตัวเองยังไงชอบกล อยากเอาชนะ แต่พอชนะจริงๆแล้วดันรู้สึกผิด รู้สึกแย่ ... พอใจยากจังวุ้ย แม้แต่ตัวเองยังเอาใจตัวเองไม่ค่อยถูก

เบื่อเหมือนกัน เวลาโกรธเราโกรธนานเว่อ แล้วเราชอบมึนตึงน่ะ  ทำให้คนอื่นเขากลุ้มใจเล่นๆ ~

นิสัยเสียจริงๆ

ปล. คืนก่อนนู้นฝันอีกแล้ว ฝันว่านั่งดูคลิปวงที่รักซ้อมดนตรีกัน แล้วจ้องพี่แช่มที่อืดบวมขึ้นอย่างไม่ชอบใจ บ่นอยู่คนเดียวดูสิอืดวันอืดคืน ขณะที่จ้องๆบ่นๆ พุงแช่มก็บวมขึ้นนนน บวมขึ้นนนนนนน เป็นลูกโป่ง แล้วแช่มก็เปิดพุงมาบั๊มกับพี่เอก แงงงงงงงงงงงง รูปนั้นมันหลอนนนนนนน เก็บมาฝันเลย