RoxettA

การแปลแสกนเรื่องนี้เกิดจากอยากจะอ่านการ์ตูนเรื่องนี้แต่หาอ่านไม่ได้ ก็เลยแปลเอง แล้วรู้สึกว่าน่ารักดี เลยอยากแบ่งให้คนใกล้ๆอ่าน

*ถ้าเกิดเราไปล้ำเ้ส้นลิขสิทธิ์ หรือล้ำเส้นธุรกิจการ์ตูนไพเรท อะไรบ้าง ขอให้เราเอาออกก็ได้นะจ๊ะ
*ทันทีที่รู้ว่ามีคนซื้อลิขสิทธิ์แล้ว เราจะเอาออกจ้ะ
*อ่านแล้วอย่าเซฟอย่าปริ๊นออกไปอ่านนอกเพจนี้แล้วกัน เหมือนอ่านออนไลน์
*ถ้ามีโอกาสซื้อก็ซื้อนะคะ
*และ ถ้างานลิขสิทธิ์แท้เข้ามาก็ช่วยอุดหนุนกันหน่อยนะจ๊ะ เพราะอันนี้แปลงูๆปลาๆสู้อ่านงานแปลที่ถูกต้องไม่ได้หรอก

*ไม่อนุญาตให้นำฉบับที่เราแปลไปโพสต์ที่อื่นทุกกรณีเลยค่ะ ไม่ใช่เพราะหวง แต่เพราะอายมากกว่า เพราะ เราเอาของเขามาฟรี และแปลไม่ค่อยดีค่ะ ไม่รับประกันความถูกต้อง อยากให้เป็นส่วนตัวในพื้นที่นี้ ไม่อยากให้เกิดเรื่องใหญ่โต ขอให้เข้าใจด้วยนะจุ๊บ

 มัชรูมสตูดิโอพรีเซ้น

 แฟนผมเป็นสาววาย
Chapter 2

หน้าเปิดมาก็น่ารักจะแย่แล้วมุโตคูงงงง

 
ถึงกับถอยแว่นใหม่ หนุ่มๆนี่เลือดร้อนจริงๆ คั่กๆๆๆ (พูดเป็นป้าแก่)

กี๊ดดดดดดดด โชกะยากิคุงโผล่มาแล้ว หลังจากเรียกร้องมาแสนนาน โผล่มาก็พูดเรื่องกล้วยเลยนะ (ห๊ะ?)


อ่อ พ่อชื่อโคจิ รู้ววววววดียยยยย จังนะโคจิคุง หนุ่มแว่นข้างกายสเปคละสิเลยซุ่มศึกษา ว่าแต่ช่องกลางมุโตคุงใส่แว่นแล้วหล่อสุดยอดดด อ่ากกก

โอ๋ๆ ทำงานจับกังน่าสงสาร อะแหม หนุ่มแว่นมันต้องอยู่ในสำนักงานนี่นา


ถ้าเข้าสายวายตั้งแต่แรกก็ไม่ลำบากอย่างนี้หรอกมุโตคุง วิ่งไปวิ่งมาเดี๋ยวก็มีหนุ่มหล่อรวยอุ้มไปรับเลี้ยงดู


วันนี้กินแห้วไปก่อนนะ แหมถ้าสายวายละก็ พระเอกธุรกิจพันล้านแค่ไหนก็พร้อมขับรถสปอร์ตรับไปดินเนอร์เสมอ


ตกใจทำไม นอร์มอลก็เสี่ยงงี้ พระเอกวายเขาหล่อเพอร์เฟ็คต์แค่ไหนก็ยังไม่มีแฟนเด็ดๆ


ก๊ากกกกกกกกกกกก มุโตคุงหน้าช็อกศิวิไลมาก ญี่ปุ่นนี่ดีเนอะ มีทั้งรายการทั้งการ์ตูนที่สนุกพอให้อัดเทปไว้ดู (ฉันแทบไม่เคยเปิดทีวี)


ช่างเป็นหนุ่มผู้มีไฟโรแมนซ์อันแรงกล้า



แหมน้องมุโตแอ๊บแบ๊วซะ

ถ้าสายวายละก็ จ่ายแค่ร่างกายก็พอนะมุโตคุง (มุโตคุง: เลิกพูดว่า 'ถ้าวายละก็' ได้ไหม หึ๊!)


หน้าจริงจังไม่จริงจังก็น่ารักทั้งนั้นแหละจ้ะ (วี้ดดด ใส่สูทคั่กโคอี้มากลูกกก)


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด รู้งานนนน หล่อมากลูก กุเร็ตโตะ จ๊บปุ!!!


ไม่ได้เลียนแบบนะ! นะนะ...น่ารักกกก หนุ่มแว่นตัวจริงสุดเสะนั่นมัวแต่เคี้ยวหมุบหมับไม่รู้ว่ามีคนกำลังแอบคิดลึกกะเจ้าตัวอยู่


กี๊ดดดดดดดดดด ไม่รู้ว่ามุขอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่นี่ก็นิสัยหนุ่มแว่นแหละมุโตคุง โมเอะพ้อยโตะ!!!


อาเมยะซังก็เห็นว่าน่ารักใช่ม้า

 

กี๊ดวี้ดดดดดดด กู้ดจ้อบบบบบ ทั้งน้องมุโตทั้งอาเมยะซังเลยจ้ะ > <


กร๊ากกกกกไม่ค่อยเก็ทว่ามุขนี้มีในวงการหรือเปล่า แต่หนุ่มโพสต์อิทก็ไม่เลวนะมุโตคุง ช่างมีจินตนาการน่ารักกกก


เป็นผู้ชายที่คิดมากจังเลย ถ้ายอมเป็นเคะแต่แรกล่ะก็ หนูกินฟัวกราทีละแปดสิบจานขนหน้าแข้งป๋าก็ไม่ร่วงหรอกนะมุโตคุง แต่ว่าอยู่กะมุโตคุงจะที่ไหนก็ดีทั้งนั้นแหละจ้ะ


อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก *กำเดาทะลักพลั่กๆๆ* มุโตคุงเขินหน้าแดง นะนะน่ารักไปแล้วววว *วิ่งเอาหัวโหม่งกำแพง* ผัวะๆๆๆๆ
(บอกตามตรง ฉันก็เคยจ้องผู้ชายจนหน้าแดง แต่ไม่เห็นน่ารักอย่างนี้เลย เชอะ /ก็มันเป็นการ์ตูน)


กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ผู้ชายมือสวยยยยย พลั่กๆๆๆๆ *น็อคเอาท์* สังเกตมาตั้งแต่หน้าแรกๆแล้วว่าเจ๊ Rize วาดมือสวยจริงๆ
(ฉันก็ชอบมองดูมือผู้ชายเหมือนกันนะ แถมเคยพูดชมไปด้วย ยุอิโกะจ๊ะ เราช่างเหมือนกันจริงๆ)


อยากใส่ก็บอกกกกกก อาเมยะซังไม่ฆ่าหรอกน่าาาาา


ประเทศบริททาเนียไง อยากเป็นอย่างราชินีลู่ก็บอกมาเถอะ คนกันเอง


ยิ้มให้หมดแหละน่ะ ทั้งแว่น ทั้งโน้ต และก็มุโตคุง

เฮ้อออออตอนนี้ถึงกับสูญเสียสติไปเยอะแยะกับความน่ารักของมุโตคุง ความตื่นเต้นของน้องน่ารักไปแล้ววววววววว ปล่อยให้น้องเค้าน้อยใจไว้แป๊บนึงไว้วันหน้าจะอัพต่อ (บอกแล้ววายไปซะก็สิ้นเรื่องไม่ต้องมานั่งคิดมาก ทุกอย่างโรยด้วยกลีบกุหลาบ ปล่อยให้เซเมะพาไปปปปป~)

อาเมยะจะชายตามองแค่แว่นจริงหรือเปล่า น้อยใจอย่างนี้หรือว่าจะแห้วกับอาเมยะซัง? ต้องให้โคจิกล้วยคุงมาดามใจหรือเปล่า? (รู้สึกจะอยากเหลือเกินนะพูดบ่อย)

สเปคหนุ่มแว่นของโคจิมาจากเพื่อนใกล้ตัวคนนี้หรือเปล่า? เพื่อน กูรักมึงว่ะ หรือเปล่า? สามเส้าใช่ไหมเนี่ย?

จะเกิดอะไรขึ้นกับหนุ่มโพสต์อิทของเราต่อไป? ชะตากรรมของมุโตคุงจะไปทางไหน?

โปรดติดตามตอนต่อไป

ขอบคุณ font ยี่ห้อ Atnoon_Bighead, dY-Jidrid จากเว็บ f0nt.com ของเขาดีจริงๆ!!
scanlation by Caozhiwuyu and Ronson
เรื่องโดย Pentabu
ภาพโดย Shinba Rize
ภายใต้หลังคา Exteen.com

-----------------------------

ที่จริงครั้งหนึ่งเราก็เคยมีเพื่อนชาย (นามสมมุติว่า A) พอมันเล่าเรื่องรูมเมท (นามสมมุติว่า B) ทีไรแล้วรู้สึกจิ๊กกิ้วววยังไงบอกไม่ถูก

มันบอกว่ารูมเมทมันชอบฟังเพลงวอลต์ดิสนีย์ค่ะ (อารมณ์นั้นแบบ ไม่ไหวเว้ย ผู้ชายบ้าอะไรจบม.ปลายแล้วยังฟังเพลงดิสนีย์ ทำเอาแบบกลับบ้านมานั่งโหลดเพลงดิสนีย์มานั่งฟังพยายามทำความเข้าใจจิตใจของเขา)

ช่วงที่มันยังไม่มีปัญหา มันก็มาเล่าให้ฟังมั่ง (ด้วยความที่เข้าใจว่า ฉันกรี๊ดน้อง B เพราะแอบหลงรักน้อง B) เช่นน้องบีกลับห้องดึกบลาๆ บางวันตื่นมาเจอน้องบีเปิดเพลง "ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ม้าย~" (โอ๊ยเพลงแม่งอุเคะ) น้องบีคลั่งวันเดอร์เกิล แอบถ่ายสภาพน้องบีตอนหลับอยู่บนเตียงกะเพื่อนห้าคน บลาๆๆ โคตรจะให้ข้อมูลเลยเพื่อนชั้น

(เรียกว่าน้องบี เพราะว่าเอเป็น เด็กซิ่ว เวลาอยู่ด้วยกันน้องบีจะเรียกเอว่า พี่... ประมาณนั้น โอ๊ยน่าโฮก)

จนกระทั่งวันหนึ่งคู่นี้มันเริ่มจะมีปัญหาระหองระแหง

อิพี่ A มันเอาเรื่องอิน้อง B มาบ่น จำไม่ได้ว่าบ่นอะไรบ้าง ฉันก็แอบปวดใจถามไปว่า แกเกลียดน้อง B แล้วเหรอ ไม่อยากให้เกลียดกันเลย บลาๆๆๆๆ (ก็เล่นๆนะ ฉันก็ไม่ได้จริงจังหรอก)

สุดท้าย A มันคงไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไหร่ แต่มันก็คงรู้สึกถึงรังสีลึกลับบางอย่างได้อย่างแรงว่า ฉันกำลังคาดหวังอะไรจากมันอยู่

มันพูดฟังชัดว่า

ไม่ได้เกลียดซะหน่อย ยังไง B ก็เป็นมิกกี้เมาส์น้อยของ A ตลอดไปน่ะแหละ

มึงเอาที่ไหนมาพูดวะ !!! *ตบเข่าฉาด*
(ไม่เคยพูดคำว่ามิกกี้เมาส์น้อยใส่หูมันสักครั้ง! แค่เคยไปโฮกกรอกหูมันบ่อยๆว่าอุ๊ยเค้าชอบเพลงวอลต์ดิสนีย์ ใสซื่ออะไรอย่างนี้ เป็นไปได้อย่างไร ฮื้อ~)

แต่ล่องลอยไปแล้ว มะ มิกกี้เมาส์น้อย แฮ่กกกก~

กรี๊ดใส่มัน จริงเหรอวะ บ้าๆบอๆ โฮกๆใส่ เที่ยวเอาไปบอกชาวบ้าน ชาวบ้านเลยถามมันว่า นี่มึงคิดงั้นจริงเรอะ มันบอก บ้าเหรอ พูดเพราะเจ๊แกอยากฟัง

แต่ถึงพูดเพราะเราอยากฟังก็โอเคคคคคคคคคคค ไอไลค์อิท เซย์อิทอะเกนพลีส

จนวันนี้ก็ไม่ค่อยสนิทกันอีกแล้ว สุดท้ายมันก็ทะเลาะบ้านแตกกันจริงๆนั่นแล แยกย้ายไปกันคนละหอเนื่องจากน้องบีทนความโสโครกของพี่เอไม่ได้ (อีน้องบีมันเป็นเด็กเนิร์ดกิจกรรมด้วยแหละ นิสัยเข้ากันไม่ได้จริงๆ) ก็ไม่มีอะไร

เพื่อนก็กลัวเราแซ้ด ดูเราวิกลจริตกลัวมันเกลียดกันมากมั้ง

มันเลยปลอบใจเราว่า "ไม่ได้เกลียดกันนะ แค่อยู่ด้วยกันไม่ได้"

(หืม? ทำไมพูดงี้อะ คิดนะ)

-----------------------------------

ชอบเพลงนี้อ่าฮ่ากกกกกกกก

ได้ฟีลแบบว่า มีหนุ่มน้อยมาจีบ

เจอกันเมื่อสองสามปีก่อน ผมยังละอ่อนและซนแก่น~

ซนแก่น

ขออนุญาตลิงค์ไปถึง บล็อกเจ้านึงซึ่งแปล Fujoshi Kanojo ภาคพ็อคเก็ตบุค โดยเจ้าของเรื่องตัวจริงเองล้วนๆเลยนะคะ จริงๆน่าอ่านพ็อคเก็ตบุคมากเลยเนอะ เพราะเป็นเรื่องจริงล้วนๆ คงมันส์พิลึก ไม่รู้มีแปลอังกฤษหรือเปล่าไม่ได้ลองหา

อ่านแล้วรู้สึก เพนตาบุนี่เค้ารักแฟนเค้าจังเนอะ มีแต่ความรักเท่านั้นแหละที่มองเห็นเรื่องยิบย่อยอย่างนี้ว่าน่ารัก เพราะที่จริงเรื่องนี้สำหรับผู้ชายคงน่ารำคาญ หรือไม่น่าสนใจ แต่เพนตาบุถึงกับพยายามศึกษาเพื่อเข้าใจว่าทำไมแฟนเค้าถึงฮาร์ดคอร์เรื่องนี้ แล้วยังยอมเอาใจด้วยนะ น่ารักมากกกกกกก

(เพนตาาาาบู่ววววววว *โฮกฮาก* เพนตาบุซังน่าโฮกเหมือนมุโตคุงมั้ยคะเนี่ยยย)

เอ๊ะ เราเพิ่งอ่านคอมเม้นต์ค่ะว่า สนพ. บูรพัฒน์ ซื้อลิขสิทธิ์ไปแล้ว แต่ยังดองเรื่องอยู่ ลบออกดีไหมเนี่ย