RoxettA

เห้อ ไม่สบายตัวรุมๆมาตั้งแต่ก่อนเปิดเทอม 1 วัน ผ่านไป 2 อาทิตย์ ก็รุมๆอยู่อย่างนั้น อดหลับอดนอนทำงานบ้างอะไรบ้าง

วันนี้เจ็บคอ คราวนี้ไม่แค่ตัวรุมๆแล้ว มันเริ่มไม่สบายจริงจังแล้วอะ

แต่ไม่กลัวอยู่แล้ว คั่กๆ


ก่อนอื่น ขออภัยที่ช่วงนี้เราพูดอะไรไม่ดีในบล็อกมากมาย

เหนื่อยมากช่วงนี้ และรู้สึกแย่กับตัวเองมาก บอกตรงๆ ยิ่งบ่นก็ยิ่งวนเวียน

รู้สึกไม่อยากโต อยากเป็นเหมือนเดิม แต่ทุกสิ่งกำลังเปลี่ยนให้เราเป็นในสิ่งที่เราไม่อยากเป็นอยู่

อยากเป็นคนมีเสน่ห์ อยากยิ้ม (ก็ยิ้มอยู่แล้วนะ) แต่แบบอยากเลิกคิดมาก

พูดตรงๆเราเป็นคนไม่คิดอะไรกับใครเลย ง่ายๆว่าที่จริงไม่ค่อยสนใจคนอื่น หมกมุ่นแต่กับตัวเอง แต่ช่วงนี้เพิ่งรู้จริงๆว่าชีวิตเรา แค่อยู่เฉยๆโดยไม่ยุ่งกับใครก็ตอบโจทย์ผิดแล้ว

บ่นมากก็ผิดด้วย บ่นไปแล้วคนอื่นเขาก็บอกว่าเป็นเรื่องธรรมดาของโลกนี่แหละ หรือเวลาร้องไห้ จะมีใครถามว่าร้องทำไม

ไม่รู้ อยากร้อง ร้องเหมือนจะตายห่าให้ได้ ร้องแบบร้องจนง่วงหลับไปตื่นมาก็ตาบวมไปมหาลัยต่อ เศร้าโดยไม่มีเหตุผล แต่คนก็จะเค้นหาเหตุผลว่าทำไมเราต้องเสียใจ

เหตุผลที่เด็กมากสำหรับเขา เพราะมันไม่มีเหตุผล เราไม่ได้ร้องไห้เพราะไม่ชอบโลกนี้

เราร้องไห้เพราะเราไม่ชอบตัวเอง เข้าใจกันบ้างไหมวะ เศร้าอะ แล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรในนั้น ไม่มีคำพูดใดที่เยียวยาความรู้สึกนั้นให้ดีขึ้นได้อีก

เมื่อก่อน เคยคิดว่าอยากแค่ได้คนบอกว่าน่าสงสารจังแล้วกอดเรา ก็ไม่เคยมีสักที ฮ่าๆ

แต่ตอนนี้เราไม่อยากได้อะไรแล้ว รู้สึกว่ามันไม่มีอะไรที่ช่วยบรรเทาความรู้สึกนี้อีกแล้ว บางทีก็เหมือนจะขาดใจตายกับความเศร้าอยู่อย่างนั้น ทั้งที่ก็ออกไปมีชีวิตภายนอกเป็นปกติ ไม่ได้เอาแต่อยู่ในบ้านตลอด 5 ปี เหมือนเมื่อก่อน


เราเป็นคนขาวดำ เวลาเราพอใจใคร รู้ว่าใครชอบเรา เราจะดีกับคนนั้นมาก เวลาเราไม่พอใจ และรู้ว่าใครไม่ชอบเรา เราไม่สามารถพูดกับเขาได้โดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ เราไม่สามารถยิ้มให้คนที่เคยขว้างของใส่เราได้ ทั้งที่เราเป็นคนยิ้มง่าย

เราเคยมองโลกว่า ถ้าไม่มีคนรัก ก็มีคนมองข้ามเราไปเลย แต่พอโตขึ้นแล้วเริ่มเห็นมากขึ้น เริ่มรู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น มันมีคนที่มองเราในแง่ลบโดยที่เรายังไม่ทำอะไรเลย

เราไม่ชอบคนที่ไม่ชอบเรา แล้วเราจะหนีหน้าทุกครั้ง รู้สึกแย่ที่ต้องยอมรับว่ามีคนไม่ชอบเราอยู่ด้วย (เออ ยอมรับก็ได้ว่านิสัยเด็กมาก แล้วที่ผ่านมาแม่งมองโลกแง่ดีเว่อมาก เป็นคนมั่นใจตัวเองมากว่าดี และตั้งใจจะมีความสัมพันธ์ดีๆกับคนดีๆที่เราชอบ)

เวลาเรามีความสุข เราก็จะสุขเว่อๆ เวลาเราเศร้า เราจะหดหู่เว่อ

เสียใจที่มองโลกผิดมาตลอด เคยคิดว่าแค่อยู่เฉยๆไม่คิดอะไรกับใครมันก็พอแล้ว แต่แค่อยู่เฉยๆก็เจ็บแล้ว

ไปอยู่ดาวอังคารดีมั้ย นอกโลกไปเลยก็ดี ฮ่าๆๆๆ เหมือนว่าที่ตรงนี้จะอยู่ยังไงมันก็เจ็บไปหมดเลย ฮ้า

คงมีดาวสักดวงที่เราสามารถจะอยู่ได้



ใครก็ได้พูดอะไรก็ได้ แต่อย่าพูดว่า 'เราเปลี่ยนไป' อ่อนไหวกับคำนี้มากอะ ฮ่าๆๆๆ ไม่ชอบจริงๆนะฮื้อ

เราอาจจะเปลี่ยนไปจริง แต่เราไม่ชอบที่เราเปลี่ยนไปเหมือนกันนั่นแหละ

ไม่มายืนอยู่ที่เดียวกับเรา ไม่เข้าใจการเปลี่ยนแปลงของเราหรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วเรายังเป็นคนเดิมที่มีความคิดเดิม แต่ที่แล้วๆมาเราอาจจะไม่เจออะไรมากพอที่จะมาบ่นเรื่องความคิดด้านลบของเรา ถ้าถามว่าพูดคำหยาบไหม? ชีวิตจริงก็พูดคำหยาบกับเพื่อนมาตั้งนานแล้ว

เรายังอยากจะเป็นเหมือนที่เคยมีคนบอกว่าดี แต่เราก็ต้องเปลี่ยนไปด้วยอะไรบางอย่าง


พูดจาเด็กๆแบบไม่อายนะ สิ่งที่เรากลัวที่สุดในโลกคือโดนเกลียด

เราไม่เคยกลัวที่โดนคนที่เรารักเกลียด แต่กลัวโดนคนที่รักเราเกลียด

เราก็เลยกลัวที่จะถูกรักด้วย เพราะกลัวถูกคนที่เคยรัก มาเกลียดกันในท้ายที่สุด (งงมั้ยเนี่ย?) เราเชื่อไม่ลงเลยว่าจะมีใครสามารถชอบนิสัยเราไปได้ตลอดไป เพราะเรานิสัยไม่ดี


เรายังเชื่อนะว่าเราไม่ได้เปลี่ยนไป แต่กับบางคนเราเรียกว่าเป็นความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปมากกว่า

เราไม่ยิ้มไม่คุยกับคุณ ไม่ใช่ว่า 'เรา' ที่เปลี่ยนไป แต่ 'ความสัมพันธ์' ต่างหากที่เปลี่ยนไป อย่ามาโทษความสัมพันธ์ที่ห่างเหินว่าเป็นตัวคนที่เปลี่ยนไป

การจะมีความสัมพันธ์ คนเราต้องทำงาน เมื่อเราหยุดทำงาน มันก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ไม่ใช่ตัวเราที่เปลี่ยน อย่ามาโทษคนเราเรื่องนี้เลย เราจะเสียใจเวลามีคนมาบอกว่าเราเปลี่ยนไป

ไม่ต้องห่วงว่าที่เราเสียใจเราจะไม่ชอบคนที่พูด เราไม่เคยโทษคนที่พูดเลยนะ

เราเสียใจเพราะเราจะไม่ชอบตัวเองมากกว่า



ทำไมสำหรับเราชีวิตมันยากนักรู้ไหม?

เพราะเวลาเกิดอะไรที่ทำให้เรารู้สึกแย่ เราไม่เคยได้โทษคนอื่น เราจะมองว่าทำไมเราเป็นคนแบบนี้ ทำไมเราพูดแบบนี้ออกไป ทำไมเราทำแบบนี้ออกไป เราทำแล้วคนอื่นก็รู้สึกแย่ เราก็ไม่ดี เราก็ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ เราก็ให้อภัยตัวเองไม่ได้

สิ่งที่เราป้องกันตัวเองได้คือ พยายามบอกว่าเราแตกต่างกัน และเราก็พยายามที่จะเป็นตัวของตัวเอง และภาคภูมิใจกับมันให้ได้ เราพยายามบอกคนอื่นว่าอย่ามาก้าวก่ายกัน อย่าบอกว่าสิ่งที่เป็นเรามันแย่ มันไม่ดี เราแค่แตกต่างไป ถ้ารักเรา อยากให้รักความแตกต่างนั้นด้วย

ก็กลายเป็นว่าเราแปลกแยก บางครั้งก็กลายเป็นเราก้าวร้าว



อ่อนแอก็ไม่ได้ แข็งกร้าวก็ไม่ได้ เราว่าเราไม่มีความสามารถในการใช้ชีวิตเท่าไหร่เลยนะ เราเดินสายกลางไม่เป็นจริงๆ ชีวิตมีแต่ขาวกับดำ ชอบกับไม่ชอบ ดีใจกับเสียใจ อ่อนแอกับแข็งกร้าว งอแงกับด่ากราด

ชีวิตเราทำได้แค่สองขั้ว ทำแบบกลางๆอย่างคนฉลาดๆเขาไม่เป็นจริงๆ

ในเมื่อมันยากนัก ก็ชักขี้เกียจใช้แล้วอะ ชีวิต

โจทย์มันยากขึ้นเรื่อยๆสำหรับคนอย่างเราแล้วอะ แล้วยิ่งโต แต่เรายังดักดานทำตัวงี่เง่าอยู่ คนก็ไม่ได้ให้อภัยเราเหมือนตอนเด็กๆแล้ว

ยากมากเลยอะ ชีวิตนี้จะใช้ยังไงต่อไปดีเนี่ย อย่างที่เราเคยบ่นๆไปไงว่า รู้สึกล้มเหลวในการใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็นมา ตัวเราที่เคยคิดว่าสมบูรณ์แบบแล้ว ปลอดภัยดีแล้ว กับการที่ไม่เคยใส่ใจใครมากเกินไป

กูนี่มันอเมริกันบิซิเนสรึเปล่าเนี่ย ล้มระนาวไม่เป็นท่าเลย


บ่นๆ บลาๆ

จริงๆเราจะอัพเรื่อง Hatsukoi Limited นี่หว่าาาาา ผ่างงง

เป็นตอนที่ 9 แล้ว โหลดมาพร้อมกับตอนที่ 8 ตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมอีกมั้ง แต่ไม่มีเวลาดู เพิ่งได้ดู กะจะมาบ่นความรู้สึกช่วงนี้นิดๆแซมๆกับอัพรูป แต่แบบว่า ใส่ซะยั้งไม่อยู่ซะแล้ว เลยเออ เป้าหมายหลักไว้อัพเอนทรี่หน้าจะเหมาะสมกว่า

ไม่อยากให้คนที่จะอ่านเรื่อง Hatsukoi Limited น่ารักใสๆแจ่มๆ ต้องมาผวากับอาการนอยโลกของเรา

ไม่ใช่เรื่องเพื่อน ไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่อกหัก ไม่ใช่หุ้นตก ไม่ใช่การเมือง ไม่ใช่โศกนาฏกรรมใดๆ ไม่ใช่เรื่องภายนอก

ครั้งนี้เรารู้สึกว่าตัวเราแย่อะ แล้วจิตใจล้มเหลวข้างในอยู่คนเดียว

อืม ไม่รู้นะว่าผลกระทบมันมาจากอะไรบ้าง มันไม่ใช่แค่เรื่องโดนแนะแหนหรืออะไรต่อมิอะไรที่เราเคยเจอมาจากคนอื่น แต่เป็นสิ่งที่เราทำกับคนอื่นมากกว่า ชีวิตจริงเราก็ไม่ได้แบบว่ามืดมนนะ

เราไม่ชอบที่แชมป์พูด เราบอกเขาไปว่าเราไม่ชอบ เขาก็ยังพูด

เราไม่พอใจมาก แต่เราไม่ยอมว่าเขาไปเลย เรากลับมาระเบิดบ่นในบล็อกแบบแรงเกิน

เราไม่ชอบที่เพื่อนบังคับ เราบอกว่าเราไม่ชอบ เขาก็ยังทำ

เราไม่พอใจมาก เราไม่ยอมว่าเขา เรากลับเอามาบ่นว่าในบล็อกแบบแรงเกิน

แล้วเราก็เสียใจว่าทำไมเราเป็นคนอย่างนี้

โดนคนปาขยะใส่หัว เราด่าเขาว่าอีดอก แล้วเราก็ต้องมานั่งร้องไห้เอง โดยที่เขาไม่ได้รับรู้อะไรเลย รู้สึกไม่ชอบตัวเองอะ ไม่ชอบ


นี่เราเข้มงวดกับตัวเองเกินไปรึเปล่านะ ทำไมมันต้องเสียใจมากมายที่ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด

โลกไม่ใช่ไม่ดี แต่ไม่ชอบที่ตัวเองไม่ดี เพอเฟ็คชั่นนิสม์อยู่กับตัวเองมาก ชอบที่จะจัดระเบียบตัวเองให้ได้ที่พอใจ ไม่ชอบที่อ่อนแอ แต่ก็ดันเป็นคนอ่อนแอ เลยให้อภัยตัวเองไม่ได้

ขอโทษที่มาบ่นเรื่องเด็กๆก็แล้วกัน แต่มันก็อดบ่นไม่ได้ทุกที หันหน้าหาใครก็ไม่ได้เพราะเรื่องมันเล็กเกินไป แต่แม่งเศร้าเกินไป

อย่างตอนอยากเรียนจิตรกรรม ถ้าไม่นับเรื่องไม่มีจะกินแล้ว แม่ยังบอก เธอเป็นคนอย่างนี้อยู่แล้ว (อย่างไหน?) ถ้าจะไปซึมซับพวกความคิดศิลปินอีก ชีวิตจะก็มีความสุขยากอะ

ถึงจะพูดโน้มน้าวเราเฉยๆ แต่มันก็จริง

บางทีอยู่ๆก็ป่วงเป็นบ้าตีอกชกหัวไปเอง เจออะไรนิดแต่คิดไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ วิเคราะห์ว่าเขาพูดยังงั้นคิดอะไรยังไงกับเรา แล้วก็แพนิคๆ แล้วก็ร้องไห้ๆ คนอื่นไม่ค่อยเข้าใจ แล้วคนอื่นจะกลัวทำเราเสียใจ แล้วคนอื่นก็จะเฝดจากเราไป(มั้ง)

อ่อนไหวเนอะ น้ำเน่าเนอะ คิดมากไปเนอะ ไม่ชอบเหมือนกัน ทำไงได้ ชอบตัวเองไม่ลง

แล้วก็ไม่ชอบที่มาบ่นอย่างนี้ด้วย แต่ก็ยังมาบ่นซะยาวตามเคย เออ นี่อะไรของมันวะเนี่ย

เอ้อ ที่จริงเราบ่นของเราเองพิมพ์ไว้สักพักแล้วนะ ถ้าไปซ้อนทับกับใครเข้าก็อย่าคิดมากล่ะมันไม่เกี่ยวกัน โดยเฉพาะคุณลิเวดอะ กลัวคิดมาก อันนี้เป็นความรู้สึกปัจเจกจริงๆ ข้างในจริงๆ คู่กรณีมีแต่เรากับเราข้างใน ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น

ช่างเถอะ เดี๋ยวสักพักจะอัพเรื่อง Hatsukoi Limited นะจิ๊ บ่นเสร็จแล้วขอตัวไปแคปรูปก่อน


สี่ล้อต้องรอไปก่อน สามล้อต้องรอไปก่อน อยากซ้อนมอไซค์ เอิ๊กกกก

น้องคล้าว ใส่ใจปัญหาโลกร้อน (ช่วงนี้เห่อคล้าว มันตลก มันตุ๊ด มันแว้น มันเซฟี่แฟนเกิร์ล และมันยังใส่ใจโลกร้อน)

ไฟนอล แฟนตาซี แอ๊ด'แว้น' ชิลเดร้น ชื่อไทย แว้นสู้ฟัดมนต์รักสองล้อ

(สก๊อยเกิร์ลต้องน้องคาดาจี้! )