RoxettA

โอย เหนื่อยนัก ไม่สบายก็หยุดไม่ได้ อยากนอนก็นอนไม่ได้

ป่วยมาจะครบเดือนแล้ว ไข้หวัดนี่จะหายหลายครั้ง แต่พออดนอนไปคืนนึงก็ไข้พุ่งเช่นเดิม

แต่ฉันก็ จะได้หยุดแล้ว ยิปปี้ ขอบคุณวันเข้าพรรษา ศาสนาพุทธนี่ดีจริงๆ

เพลงนี้ดูและฟังมาตั้งนานแล้ว มันไม่ใช่ singapore แต่มันเป็น singalongsong (แป้กมั้ย? อืมแป้ก)

ฟงต้าถงแม่ง ... เป็นผู้ชายที่ อืม มีวิธีออกเสียงที่ .... โมเอะยากบรรยาย ยิ่งต้องฟังเวลาเขาพูดภาษาจีนเฉยๆ

แค่พูดเท่านั้นก็รู้สึก เสียงแม่ง... อ๊ากกก เป็นคนที่ทำให้ฉันเพิ่งรู้ว่าภาษาจีนมันสุดยอดมากถ้าคุณผู้ชายพูดด้วยเสียงต่ำๆ งึมๆงำๆอยู่ในลำคอ

อะ พูดถึงเพลงสิ

ฉันชอบตรงความน้อยแต่แม่นของเขามากๆ เพลงเขาเป็นเพลงโซลที่ฟังแล้วมีจังหวะเสียงกับเงียบเยอะ มีอากาศผ่านในนั้นเยอะ ภาษาถาปัตเรียกว่ามีสเปซเยอะละมั้ง (อุย พูดจาดูมีไอคิว)

แต่มันฟังเพราะทั้งที่มันน้อย จนมันน่าทึ่งมากๆ

ตอนแรกฟังเพลงนี้จะเห็นว่าภาษาอังกฤษที่ใช้มันปะดักปะเดิด มันเด็กอนุบาลแต่งเพลงมาก ตอนเปิดมาดูครั้งแรกฉันก็นึกขำอยู่ในใจ

แต่แล้ว มันเสือกหยุดฟังไม่ได้ค่ะ แล้วมันก็ซิงอะลองซองมากมาย ฟังแล้วมันต้องซิงอะลองซอง แดดสน้อดทูลอง

อิมแพคโต้ได้เนียนๆนะนี่ โอ้เพลงเด็กอนุบาลแอบร้ายกาจ คอมเม้นในยูตูดก็บอกว่า เพลงมันซิมเปิล แต่มันหยุดฟังไม่ได้ รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันใช่ไหมคะ โอ้ร้าย!

ตอนเค้าร้องแต่ละคำ เหมือนเสียงเค้าเป็นคีย์เปียโนด้วย มันออกมาทีละคำต่อโน้ตทีละตัว คำซิงอะลองซองเลยดูเป็นเหมือนดิ๊งๆด่องๆ

วะบิซะบิมาก แอร๋ย ไม่ใช้คำนี้ดีกว่าเดี๋ยวจะเกร่อ สไตล์เพลงของเขามันฟังดู 'มินิมอล' ดีแล้วกัน ทั้งที่เป็นไต้หวัน เขาเรียบเรียงเพลงเก่งให้ฟีลเป็นงานดีไซน์มากมาย น้องเนิ้ดเค้าไม่ธรรมดา

แล้วก็ชอบความที่เขาพรีเซ้นความเนิ้ดตัวเองได้แฟชั่นมากๆ แม้ตอนแรกจะไม่ชอบทรงผมใหม่ของฮี แต่คิดไปก็อืม ดูเป็นเนิ้ดแฟชั่นดี (ยังไง? พูดจาไม่รู้เรื่อง) เหมือนแบบโอตาคุแฟชั่นน่ะ กูจะทำทรงนี้ กูจะแต่งตัวยังงี้ แฟชั่นเว้ย ไม่สนใจ มันจะธรรมดามากถ้านิสัยของคนนี้อยู่ในตัวคนตะวันตก แต่ดันมาอยู่ในตัวเนิ้ดไต้หวัน เลยทำให้น่าสนใจ

บุคลิกยิ่งน่าสนใจใหญ่เลย ดูตัวใหญ่ในความเล็ก(?) ดูเป็นคนตัวเล็กที่ใครก็รังแกไม่ได้ ดูไบรท์ๆ ในไซส์มินิ เสียงเล็กแต่ชอบพูดเสียงต่ำไรงี้ ดูขัดแย้งไปหมด

แต่ไม่ค่อยชอบน้องต้าถงร้องเพลงอิมโพรไวส์เลย มักมากไป ฮ่าห์ อย่าให้น้องเขา Live โน้ว ไม่ดี



จะว่าไป โชเฮแห่งวง BBB ก็มีเสียงพูดที่เราชอบนะเนี่ย โมโนโทน+แก่ดี เป็นคนที่เดี๋ยวก็ดูเด็ก เดี๋ยวก็ดูลุง ช่วงหลังๆนี่ลุงมากไปหน่อย

พูดถึงอะไรกันนี่ ฟังแต่เพลงของคนที่ดังไกลๆ หรือว่าไม่ดังดีเนี่ย (พูดอีกอย่างคือ ไม่มีชาวบ้านแถวนี้เค้ารู้จัก) ใครจะไปอ่าน




เพิ่งรู้ตัวว่าช่วงหลายปีมานี้ เป็นเอเชียนค่อน แอร๊ย
ชอบแต่คนเอเชียแถบนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตอนเอ๊าะๆออกจะชอบคนตะวันตก

วันนี้ อ.พูดถึง multicultural ขึ้นมานิดๆ (ซึ่งจริงๆอาจารย์จะพูดถึงเรื่องออกแบบ) แล้วรู้สึกว่า อืม มันก็ดีนะ เรื่องความเสมอเท่าเทียมกัน แต่บางทีมันก็เหมาไปถึงการมีวัฒนธรรมเดียวกัน

ในอนาคตอันใกล้นี้ คนทั้งโลกก็จะมีอะไรเหมือนๆกัน เห็นอะไรมาเท่าๆกัน ทั่วๆกัน

สิ่งที่เหลือคือเราแข่งกันมากขึ้น เพราะเราเหมือนกัน กลายเป็นว่าสิ่งที่ 'แตกต่าง' คือสิ่งที่ 'ดีกว่า' นั่นเอง (ในแง่ของวงการออกแบบนะ แง่อื่นนี่เราก็ไม่รู้เหมือนกัน)

สำหรับเรา เราคิดว่าการมีชาติพันธุ์มันคือความต่าง แล้วมันน่ารักอะ ทำไมก็ไม่รู้ ที่เราไม่อยากให้คนทุกคนเหมือนๆกัน อยากให้รากเรามาจากที่ต่างๆ เหมือนฟงต้าถงที่มันน่ารักมันต้องเมดอินไต้หวันและไปโตที่ฮาวายเท่านั้น มันถึงออกมาเป็นคนอย่างนี้ เป็นต้น ฉันจึงอยากเรียกเขาว่าเนิ้ดไต้หวัน

ความเท่าเทียมกันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องเหมือนกันนะ แหะๆ

โดยเฉพาะช่วงนี้แล้วเราคิดว่าคนมีสิทธิเสรีที่จะชาตินิยมหรือไม่ชาตินิยมก็ได้ แต่อย่าไประรานกัน อย่าเอาจุดนี้มาโจมตีหรือไม่รับฟังซึ่งกันแหละกัน

ฉันไม่ชอบ "ไอ้พวกนี้มันไม่รักชาติ" กับ "ไอ้พวกนี้มันชาตินิยม" เอาซะเลย หรือจริงๆแล้วแค่ไม่ชอบพวกสุดโต่งหว่า

มันกลายเป็นลัทธินิยมที่สุดโต่งพอๆกับชาตินิยมนั่นแล ซึ่งจริงๆทฤษฎีใดๆมันต่างมีช่องโหว่งและมีปัจจัยต่างๆกัน เพราะคนเราทุกคนไม่เหมือนกัน เห็นมาไม่เหมือนกัน มีปัญหาคนละอย่างกัน มีอุดมคติที่ต่างกัน

หรือว่าฉันเองจะหลงประเด็นไปนะ?

คนโง่อวดกะลาอีกแล้ว ที่จริงฉันมันก็ไม่รู้อะไรหรอกนะ คลำหาอะไรต่อมิอะไรด้วยความรู้สึกงมโข่งของตัวเองตลอด พอโตขึ้นมาก็ขี้เกียจอ่านหนังสือแล้ว เพราะเบื่อความมีข้อมูลมากไป ชอบใช้ความรู้สึก งมโข่งไปวันๆ

แอร๊ยไม่ได้โจมตีใครนะ แค่พูดแสดงความเห็นเฉยๆ อย่าคิดมากนะ คิดต่างจากเราก็บอกเล่ากันได้ไม่กัด

ความคิดเราไม่ได้ดีที่สุดหรอก แต่มันเป็นความรู้สึกของเราจริงๆนี่



ชอบแฟนอาร์ตเฮตะเลียรูปนี้ เพราะนักวาดเขาถอดแฟชั่นของแต่ละที่ได้ถึงดี ชอบๆ

อาเหยากับเสื้อฮู้ดสีชมพูแปร๋น ชายตะวันตกจะกล้าใส่อย่างอีไหม
พี่ฟรานซิสแม่งแต่งตัวได้บักซาเวียร์มากๆ (เฟรนช์พ็อพค่า)

จริงๆเพลงของ Tahiti80 แม่งพ็อพธรรมดานี่เอง แถมบักซาเวียร์อุตส่าห์กะแดะใช้ภาษาสากลด้วย (ฮึ้ย หมันนังซาเวียร์กะแดะร้องอเมริกันเพราะอยากให้มีสำเนียงฝรั่งเศส รู้หรอกนะ) แต่เพราะมันเป็นคนฝรั่งเศส ชาวบ้านเลยเรียกมันว่าเฟรนช์พ็อพ ตลกดี คือถ้ามันไม่ใช่คนฝรั่งเศส ชาวบ้านคงคิดว่ามันแค่พ็อพ แต่นี่มันเป็นถึงเฟรนช์พ็อพเลยนะ! (เฟรนช์พ็อพนี่เหมือนเฟรนช์ฟรายรึเปล่า )

เบื่อจัง ตอนเราเอารูปโชเฮขึ้นดิสเพล msn เจอเพื่อนที่เขาชอบ j-pop k-pop ถึงกับทักเข้ามาถามว่าใคร หน้าตาดี (โชเฮน่ะเหรอหน้าตาดี?) บอกไปว่าวง BBB ชีก็เที่ยวไปกู๋เกิ้นหาข้อมูล (ว่างมาก) แล้วมาบอกว่า "ไม่เห็นน่ารักเลย ชอบเหรอ?" เชรดดดด (เสียความรู้สึกไป 30 หน่วย) แดมมิด! ใครให้คุณยุ่งคะเนี่ย!!!

ชอบ j-pop ไม่ได้หมายความว่ามันมี j-pop อยู่แค่แบบเดียวนี่น้อง หน้าตาไม่ดีเขาก็เจป๊อบได้นะคะ เข้าใจพี่ด้วย

ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายแนวเพลงอย่างไร (เจป๊อบร็อก? คั่กๆ) ก็วงเขายังบอกในมายสเปซเองว่าเขาเป็นเจป๊อบ อะเจป๊อบก็เจป๊อบ ฉันมันคนเชื่อง่าย

คนที่บอกว่าฉันโอตาคุนั่นแล ขัดใจบ่อยนักเลยบล็อกซะเลย รู้สึกเหมือนถูกคุกคาม(ทางเพศ แอร๋ย)จากชีบ๊อยบ่อย หรือเพราะฉันมันคนขี้ถือสา? ...เจ็บมากนะเนี่ยถึงเอาคนนี้มาพูดถึงบ่อยๆ กร๊ากกกก ภาพเธอมันหลอกหลอน แอร๊ย อย่าเข้ามานะ! ยัยเซเมะชอบคุกคามชาวบ้าน!