RoxettA

มาดูจิ้งพูดถึงบทมิซากิ บทที่เราไม่ค่อยฟังดราม่าเท่าไหร่ เพราะเสียงมิซากิหนวกหูมาก ในนี้มันก็จะอธิบายว่าทำไมมันถึงพากย์มิซากิขี้โวยวาย เสียงคุณฮานาดะ ฮิคารุก็แก่ไปนิด ทื่อๆ ไปหน่อยเหมือนเนือยตลอดเวลา จนรู้สึกว่าคุณอุซากินี่มันช่างรุ่นพ่อของมิซากิ (เจ้าของเสียงก็แก่นี่นะ) แต่ที่จริงพอดูอนิเมจนจบแล้วชอบตัวละครอุซามิ อากิฮิโกะ นะ รู้สึกว่าเฮียเป็นเซเมะแก่ที่แบ๊วมากๆ ทั้งที่ในมังงะดูเป็นตัวละครที่ออกจะน่ากลัวและน่าเบื่อ แต่ดูอนิเมแล้วเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกะคุณอุซากิไปเลย ทำให้ชอบเสียงคุณฮิคารุไปด้วย

(เฮตาเรเซเมะคือบอตทอมเซเมะ! ว้าวศัพท์ใหม่! อุ้ย ผู้ชายวัยคุณพ่อพูดถึงความคิดที่มีต่อตัวละครวายๆแล้วมันช่างประเมินค่ามิได้)

- ชอบที่จิ้งเขียมแก่เหมือนเดิม ชอบพูดถึงเรื่องตัวเองแก่ยังโง้น แก่ยังงี้ แอ๊บเด็กไม่ค่อยไหว ที่จริงเสียงที่พูดในนี้ก็ดูแก่ๆจริงแหละ (แต่ Gouka Kyakusen ตอนล่าสุดแอ๊บเสียงได้เด็กมากกกก เก่งจังลุงจิ้ง )

- ขำที่สุดตรงที่สต๊าฟเอามาทำแล้วจิ้นคำพูดของจิ้งไปด้วย แบบมันพูดคีเวิร์ดอุฮิ้งค์ออกมา ก็จะยิ่งเขียนตัวใหญ่ๆใส่สีชมพู ตลกอ่า ทั้งที่อีจิ้งมันพูดไปเรื่อยของมันเอง

- จิ้งมันยังเป็นโปรอ่านการ์ตูนบอยเลิฟเหมือนเดิม (มันอ่านมากกว่าฉันอีกมั้งเนี่ย) มีประเมินลายเส้นด้วย

- ขำที่พอคุณลุงฮานาดะพูดว่า "แค่ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำ" ทีมงานก็เอามาขยายซะจนตอนแรกที่ไม่คิดอะไร ต้องคิดเลยว่า เอ้ยยย นี่มันคำพูดของอีคุณอุซากิ!

- นึกๆไป ลุงอายุเท่าพ่อเราเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ ดังนั้นลูกลุงก็ต้องโตแล้วดิ! (เหมือนกับได้ยินมาว่าลุงมีครอบครัวแล้วนะ) ไม่อายลูกมั่งเลยเรอะ นึกถึงคนวัยพ่อมาอ่านการ์ตูนบอยเลิฟอย่างนี้แล้วน่าอายสิ้นดี

(เคยมีเพื่อนผู้ชายโหลดอนิเมจุนโจมาดู แล้วมาคุยว่า "อือ ผู้หญิงนี่คิดลึกกว่าผู้ชายอีกเนอะ" รู้สึกอายมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)

 

เอ้อ เพิ่งอ่านทไวไลท์เล่มแรกจบ (เออ ไวมาก) เออ พอหลังจากร้อยหน้ากว่าๆช่วงแรก ฉันเข้าใจแล้วว่า ... มันน้ำเน่ากว่าที่คาดไว้มาก

และมิสเบลล่า สวอน เธอก็ .......อืม.......อ่า......เอ่อ....... แรดเว้ย ความเนิ้ดในร้อยหน้าแรกของเธอมันหายไปไหนโม้ด ไม่ได้พูดเชิงดูถูกนะ เหมือนด่าผู้ชายแรดนั่นแหละ เบลล่าสวอนแรด คั่กๆ แต่เราชอบโหมดเนิ้ดซุ่มซ่ามของเธอมากกว่า (ความอ่อนด้อยทางทักษะร่างกายนี่โึคตรเหมือนฉันเลย ...เดจาวูนึกถึงวิชาแบดมินตันที่เพิ่งผ่านมา ) ทำให้ชอบเบลล่าในหนังมากกว่า แต่เบลล่าในหนังดูเครียดอ้ะ กลัวผู้หญิงเครียด

แล้วคุณเอ็ดเวิร์ด เธอก็ ......อ่า........เออ...... ไร้เสน่ห์กว่าในหนังเยอะ

พอเริ่มกลับมาดูในหนังใหม่ก็ เอ้อ ผู้กินกับก็ทำได้ค่อนข้างดีในเวลาจำกัด ภาพฉากหลายฉากถอดจากหนังสือได้ดี โอ้ย เอ็ดเวิร์ดในหนังหล่อกว่าหนังสือมากอยู่ /ปาดน้ำหมาก

ในหนังสือ เอ็ดเวิร์ด สำหรับเราเป็นคนที่น่าเบื่อนะ แล้วก็ไม่ได้มีเสน่ห์มากเท่าไหร่ พอเทียบกันจริงๆ ขอถอนคำพูดในเอนทรี่ที่แล้ว พูดใหม่ว่าเอ็ดเวิร์ดในภาพยนตร์ดูคูลกว่าในหนังสืออีก ในหนังสือขี้โมโหและอีโก้จัดนิดๆ เผด็จการหน่อยๆ ดูเป็นผู้ชายเอามากๆ เป็นพระเอกตามแบบฉบับ แต่ก็ยังไม่ที่สุด ไม่พระเอกจ๋าแบบละลายใจไปเลยทีเดียว (เทียบกับซาเอกิ พระเอกนิยายวาย ยังละลายกว่ากันเยอะ ) เราว่าคุณสเตฟานี่ยังเขียนคาแรคเตอร์ได้ไม่ค่อยละเอียดอ่อนมากสำหรับเอ็ดเวิร์ด ไม่ค่อยลึกมากมายเท่าไหร่ ไม่ค่อยใส่ใจตัวละครแต่ละตัวมากเท่าไหร่ พอไม่ลึกก็เลยยังไม่มีเสน่ห์สำหรับเราน่ะ พูดไม่ถูก

ได้ข่าวจากใน internet -แต่ไม่ทราบเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน- ว่าสตีเฟ่นคิง ด่าหนังสือของสเตฟานี่ ว่าห่วยแตก สื่อเรื่องเซ็กซ์อย่างโจ่งแจ้ง ...พูดแรงอย่างนี้เลยนะ

พอมาอ่านแล้วก็ ... อืม จริงด้วย อดเห็นด้วยไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอ่านฉบับแปลแล้วแปลไม่ดีหรือเปล่า แต่ฝีมือการเขียนแทบไม่มีอะไรเลย เด่นเรื่อง... เออ เพ้อฝัน ประมาณแจ่มใส เราว่า ช้อปอะฮอลิค ของโซฟี คินเซลลา ยังมีฝีมือเขียนดีกว่า หรือเพราะคนแปลเป็นคุณ งามพรรณ หว่า?

แต่ถึงจะยักแย่ยักยันกับเรื่องฝีมือการเขียน บทบาทนิสัยตัวละคร และเลี่ยนกับฉากจูบ ฉากโชว์ความรักของเอ็ดเวิร์ดที่มันดูหัวโบราณ เราว่ามันก็ยังสนุกอยู่นะ ตรงรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของการเป็นแวมไพร์ ชอบมนุษย์หมาป่า ชอบบรรยากาศของเรื่อง ชอบเมืองฟอร์คส โดยเฉพาะในภาพยนตร์ เมืองฟอร์คสชะอุ่มดี เย็นๆ ฉากป่าเหมือนป่าอาโอกิงาฮาระเลย อ่านแล้วมันอยากรู้จักอะไรต่อมิอะไรในเรื่องไปเรื่อย ยิ่งพอดูภาพยนตร์แ้ล้วยิ่งอยากรู้ัจักโลกในนี้มากขึ้น เทียบกับตัวละครแล้ว ฉากดูมีเสน่ห์กว่ากันเยอะ


แต่ก็ซื้อนิวมูนอ่านต่อนะ แก้เสี้ยนรอหนัง เดี๋ยวอ่านแล้วจะเอามาบ่นในบล็อกต่อ รออ่านแล้วกัน

มิน่าล่ะ เวลาเพื่อนพูดถึงหนังสือทไวไลท์คุณพี่ช็อกโกแลตถึงเคยพูดว่า "แต่หนังสือ กูไม่ค่อยชอบเท่าไหร่" (เพราะชอบโรเบิร์ตนี่เอง ...เว้ย ไม่ไจ้)

ว่าแต่กลับไปดูหนังใหม่อีกรอบ รอบแรกตื่นตาตื่นใจกับความหล่อของด๊อกเตอร์คาไลล์ส มาดูอีกรอบ แจสเปอร์น่าร้าก ว้ากก๊าก! ตาแจสเปอร์ตื่นตกใจตลอดเวลาดูน่ารักดีอ้ะ ชอบ ตกลงชอบคู่ คาไลล์xแจสเปอร์ ไปแล้ว


แจ๊คสัน แรธโบน คนเล่นเป็นน้องแจสเปอร์ เว้ย ถึงในหนังไม่ค่อยมีรายละเอียดตรงนี้ แต่ตัวจริงดูเป็นคนยิ้มง่าย อยู่ด้วยแล้วสบายใจจริงด้วย (ตัวละครแจสเปอร์มีความสามารถพิเศษที่จะทำให้คนอยู่ด้วยแล้วสบายใจ)

 

 
รูปนี้แต่งตัวดูดีชะมัด

กับแอชลีย์ กรีน สาวอลิซ ผมสั้นน่ารักกว่าอ้ะ (ผมสั้นแล้วหน้าเหมือนยูลียาวงทาถู [t.A.T.u] เลย)

สปอล์ยฉากในนิวมูนนิดนุง ฮ่ากกกกกกกกก
หน้าอีแจสเปอร์ตลกเว่อ แต่คุณพ่อคาร์ไลล์สคะ! ควบคุมคุณลูกด้วยค่ะ!

 

 

"อย่าดิ้นมากนะ เดี๋ยวปะป๊าจับต๊บ"

 กับคุณปีเตอร์ ด๊อกเตอร์คาไลล์ส ฮ่ากกกก
[Peter + Jackson = Peter Jackson !!!]

เอ้อ แล้วฉากด๊อกเตอร์รับเอ๊ดเวิร์ดมาเลี้ยง (กัดคอ) อันแสนฮือฮาสำหรับสาววาย ตอนแรกเราดูแบบไม่ใส่ใจเท่าไหร่ มาดูอีกที มันเจ๋งจริงๆด้วย

ตอนแรกเอ็ดเวิร์ดจะตาย คุณหมอสุดหล่อจับมือแน่น ก้มลงไปกระซิบข้างๆหู ประมาณให้ rest in peace เสร็จแล้วก็กัดคอเลย ว้ากกกก ไม่ว่าใครเจออย่างนี้บ้างละก็ rest in peace แน่น้อน (ถ้าสาววายนี่หื่นกระหายจิ้นเหมือนแวมไพร์หื่นกระหายเลือด ฉันก็ชักเห็นใจเอ็ดเวิร์ดที่พยายามหักห้ามใจไม่กินเลือดเบลล่าซะแล้วนะ)


โอ้ย และคู่ฟองดูร์ --มันอดไม่ได้จริงๆ ขออภัย

เมื่อไม่นานมานี้ เราเข้าห้องเรียนตอนคาบพัก แล้วได้ยินเพลง Spoiled ของ Joss Stone แล้วเราก็เห็นคุณน้องสตรอเบอร์นั่งอยู่หน้าห้องที่มีพีซี เอา mp3 ต่อกับคอม ฉันก็สนใจมาก ถามว่า "เพลงของใครน่ะ" คุณน้องตอบ "ของ*ชื่อมัน*เอง" ดิฉันหันมาพึมพำกะเพื่อนมันว่า ...เออ อีผู้ชายคนนี้มันฟังเพลงสาวกว่ากรูอีก


คุณพี่ช็อกโกแลตเป็นผู้ชายชอบทไวไลท์

คุณน้องสตรอเบอรี่เป็นผู้ชายชอบเพลงของ Joss stone

และทั้งคู่ก็ชอบ Titanic เหมือนกัน ยั้ย ยัยพวกดราม่าควีน

เออ มันโคตรเข้ากันได้เลย ไปเถิดทั้งคู่ ไปสู่ประตูสวรรค์



ปล. แถมวันก่อน... พรีเซ้นต์โปรเจค ยังอุตส่าห์บังเอิญอยู่กลุ่มพรีเซ้นต์เดียวกัน ยังอุตส่าห์บังเอิญแปะงานจะพรีเซ้นต์ข้างกัน คู่กันแล้วไม่แคล้วกันจริงๆ

มันไม่ได้แยกตัวจากกันเหมือนเคย แต่ก็ยังไม่คุยกันอยู่ดี แหม่ๆ พอสร่างแล้วก็เขินกันอย่างนี้แหละ /น่าตี

อิ่มวู้โซน


ไมกี้รู้สึกสนุกกับผมทรงใหม่ และของขวัญจากชูการี่ซันนี่มากๆ ไมกี้เลิฟซันนี่ ซันนี่ให้ส่วนสูงไมกี้มา

 

 

มันทำให้ไมกี้รู้สึกตัวเองอยู่บนรันเวย์ ทั้งที่จริงๆไมกี้อยู่ในซับเวย์

 

 

จริงๆพอใจที่ตัวเองเตี้ย เพราะรู้สึกว่าเตี้ยเป็นความโมเอะชนิดหนึ่ง
แต่พอขายาว ก็เว้ย อยากเป็นอเมริกาเน็กซ์ท็อปโมเดิว

พั้งกี้ไมกี้! หัวเป็นหอมได้อีก

ไมกี้มีเพื่อนเป็นหมึกกี้

ไมกี้แพะน้อยกับเต๋าแพะไฮโซว

เต๋าทำให้ไมกี้รู้สึกหื่นหอบขึ้นมา (หน้าไมกี้มันหื่นเอาจริง) ประมาณแวมไพร์หนุ่มในทไวไลท์

ไมกี้เวอชั่นรอเข้าห้องหอ ชุดไล่แขก เด็กๆปิดตานะจ๊ะ ... อะไรที่มันเอื้อในขอบเขตก่อน ap ตรูเล่นมันไปให้สุดขอบนั้น ขอโทษ จนท อิมวูมา ณ ที่นี้ (อิมวูปลอดภัยสำหรับเด็กนะจ๊ะ แต่ไมกี้มันไม่ปลอดภัยสำหรับใคร )

ปล. น้องนม (ในชุดขาวข้างไมกี้) น่ารักเว่อ เป็นสปีชี่ส์ที่แยกเซลส์มาจากเต๋า



อีกวันเล่นชุดนี้ ชื่อชุดพิงกี้ไมกี้

นี่คือท่านั่งเปลของไมกี้ คูน (ไม่มีอะไรทำ นั่งชมตัวเอง)

โอ้ร้าย ส่วนสูงนี่มันดีจริงด้วย (ขอบคุณชูการี่ซันนี่มา ณ ที่นี้)

ไมกี้มีเพื่อนสาวชื่อน้องแมมมี่

ไมกี้ชอบ av ให้น้องแมมดูบ้าง "บัดสีจริงๆไมกี้" น้องแมมกล่าว

น้องแมมก็ซุ่มซ่าม ตกเหวตกห่าบ้างอะไรบ้าง ด้านหลังไมกี้ถ้าไม่นับสีชมพู มันก็ช่างดูดี ล่ำบึ้ก น่าพึ่งพา

แต่ดูเบื้องหน้ามันนะ

ฟายน์! นี่หน้าไมกี้หรือว่าอะไร ตับไตไส้พุง ...เจ็บปวด


ในเอนทรี่นี้ ไมกี้ก็ขออนุญาติเปลือยเปล่าตัวเองแค่นี้ก่อน (เออ! พอได้แล้ว เสียสายตา)


ไมกี้สนุกมากในอิมวูเวิร์ล หรรษาจริงๆ เผลออำใครบ้างอะไรบ้าง อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา เล่นคลายเครียดจริงๆ! (แต่ดูวิธีเล่นแล้ว ท่าทางมันจะเครียดมาก)

ก็ประมวลภาพกันไป

 

น้องอายเขาชอบให้แต่งตัวแบบนี้ ก็เลยกอดเราซะงั้น

แม่ม ในโลกนี้ฉันกินอาหารหมาก็ได้ อุดมคติเหลือหลาย

พอได้แล้ว

(จะเป็นไมกี้ กาก้า แข่งกับ เลดี้ กาก้า)

 

มะแหม เผลอพล่ามเยอะในบล็อกอีกแล้วดิ เขิน