untitled

posted on 31 Aug 2015 00:31 by roxetta
 
 
ขอบคุณที่เคยทำให้มันเป็นวันที่สวยงาม
ขอบคุณที่เคยทำให้เรามองว่าคุณเป็นเพื่อนแท้คนนึงในวันที่เราไม่มีใคร
ด้วยความบริสุทธิ์ใจที่สุดของเรา มันก็ทำให้เรามีความสุขในโลกส่วนตัวของเราช่วงหนึ่ง
ไม่ว่าคุณจะมองเรายังไง
แม้มีเรื่องเจ็บปวดมากมายในโลกความจริงที่ทำให้เราต้องโกรธ เสียใจ
เพราะเราเป็นแค่มนุษย์คนนึงที่ไม่อาจจะ nice หรือ perfect ตลอดเวลา
มีอย่างเดียวคือความจริงใจเท่านั้น ความจริงใจที่มันอาจจะเป็นสิ่งที่ดีและไม่ดีได้ในเวลาเดียวกัน
 
เราช็อก เราล้ม เราร้องไห้ เราเอาไปคุยกะคนอื่น แล้วเราก็หาย ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
เราพร้อมจะไปต่อโดยไม่มีคุณ ไม่โทษอะไรคุณแล้ว วางใจแล้วลืมเราไปเถอะ
 
เราไม่ได้มองแล้วตัดสินว่าคุณเป็นคนยังไงหรอก เพราะจริงๆเราไม่เคยรู้จักคุณเลย เลยไม่รู้จะต้องมองคุณเป็นคนยังไง ไม่ต้องห่วง เราเองจะพยายามไม่พูดถึงคุณอีกแล้ว
 
ตอนนี้เราโตแล้ว เราจะปล่อยคุณไป ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ ที่คุณอุตส่าห์ทำให้ทุกอย่าง
เราผิดเองไม่ได้ดีพอ เก่งมากพอที่จะสามารถมองสิ่งเหล่านี้ด้วยความเข้าใจแต่แรก เราถึงได้เจ็บปวด โกรธ ไม่เข้าใจ และอาจจะทำให้คุณเจ็บปวดและโกรธเหมือนกัน
 
เมื่อเราหายเจ็บปวด มันก็จะกลายเป็นสิ่งดีๆเอง
 
 
 
-------------------
 
 
จบกับเรื่องเก่า นึกถึงตัวเอง แล้วก็มองไปวันใหม่
 
จริงๆตอนดู Inside Out ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้เริ่มคิดละ เมื่อกี๊เจ็บปวดมากกับการเห็นข้อความของคนคนนึงที่เราไปส่องดู
 
อาจเพราะเรายังชอบเขามั้ง เราถึงได้ส่องดูเพราะเราอยากรู้ว่าเขาเป็นยังไง สบายดีมั้ย เป็นคนยังไง ไปตามปกติของคนที่แอบชอบ
 
ส่องดูแล้วก็มโน มโนแล้วก็เจ็บปวด เจ็บปวดแล้วก็เปลี่ยนเป็นโกรธ โกรธแล้วก็ร้องไห้เปลี่ยนเป็นเสียใจ บ่นก่นด่า ปกติเดิมๆ ไม่มีอะไร
 
สุดท้ายแล้วมานั่งตกผลึกเอาเอง เราก็ต้องยอมรับผลของการกระทำของตัวเองนั่นแหละ
ถ้าการที่เราบ่นก่นด่าแล้วคนอื่นจะมองเรายังไง อันนี้มันก็คือ karma ของเราเองปะวะ เออ
 
เรามั่นใจว่าเราโตขึ้นมาก แม้ตอนนี้ยังไม่พร้อมจะรู้จักใครใหม่ ไว้ใจใครใหม่ XD (นี่ไม่ได้พูดเรื่องรักๆ แต่พูดถึงเพื่อนที่สามารถจะไว้ใจพอจะเล่าปัญหาที่เจอในแต่ละวัน สนุก สนิทใจ) กำลังอยู่ในช่วงซ่อมแซมตัวเองอย่างหนัก จากหลายๆอย่างด้วย เรื่องงาน เรื่อง self esteem เรื่องความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง ที่โคตรพังจากสมัยเรียนก็กำลังจะบิ๊วขึ้นมาทีละนิด
 
ดู Inside Out ฉากที่ตะเตือนไตเราที่สุด ก็มีตอนที่เกาะบุคลิกภาพพังไปทีละส่วนๆ เพราะส่วนตัวเรารู้สึกว่าเราเคยเจอเหตุการณ์ที่ทำให้เราซึมเศร้าจนขาดความมั่นใจตัวเองอะ มากกกกกกกก (ไม่อธิบายมาก ให้รู้อย่างว่าเป็นเรื่องเรียน คร่อกกก) ตอนเกาะฮอกกี้พังเงี้ย สำหรับเรามันก็พังแบบนั้นเลย คือเหมือนตัวตนเรามันหาย เราไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าเราชอบอะไรเรามีดีอะไร
 
ตอนนั้นอย่าว่าแต่เรื่องที่เราเรียนแย่ รู้สึกตัวเองทำไม่ได้ โดนอาจารย์ด่าให้ได้อายเลย เอาเป็นว่าแค่ตีแบดไม่ได้อายเพื่อนก็กลับบ้านมาร้องไห้ เพื่อนที่ไม่ชอบขี้หน้าเราแซวว่าแร่ด อีกวันถามว่าเราเป็นโอตาคุเหรอ เจ็บว่ะ 555 แต่เราทำอะไรไม่ถูกก็กลับบ้านมาร้องไห้ ใดๆในโลกล้วนกลับบ้านมาร้องไห้ โคตรลูเซ่อร์อะ
 
นี่ขนาดวัยเรียนมหาลัยแล้วนะ คือโตเป็นควายยังคงกังวลเรื่องพวกนี้อยู่ วัยทำงานตอนนี้ก็ยังเป็น ก้าวผ่านมันไม่ได้สักที ใครพูดอะไรกำกวมนิดหน่อย กลับบ้านมาคิด "เอ๊ะเค้าพูดงี้เขาดูถูกเราปะวะ" คิดๆๆๆ คิดไปเรื่อยๆ แล้วก็ร้องไห้ 5555555 (แม่บอกว่า "เขาก็พูดไปงั้นแหละ คนไม่ได้สนใจเธอขนาดนั้นป่าวววว" 555) คนที่มันไม่มั่นใจตัวเองนี่มันก็ทุกข์จริงๆนะ
 
ตอนนี้เราก็พยายามจะบิ๊วมันขึ้นมาใหม่ อยากจะเป็นคนที่รู้ว่าตัวเองมีอะไรดีบ้าง เก่งเรื่องอะไรบ้าง เพราะเราก็คิดนะว่าความมั่นใจตัวเองมันจะทำให้เราเซ้นซิทีฟกับคำพูดคนอื่นน้อยลง กังวลกับสิ่งที่คนอื่นมองมาน้อยลง > < เวลามีใครมาชอบอะไรเราเราจะได้เลิกเควชชั่นว่าทำไมเขาชอบตูวะ เขาต้องมองอะไรผิดๆแน่ เวลาใครเกลียดเรา เราก็จะแบบ "ช่างแม่มัน" เพราะเราดีพอที่เราจะรักตัวเองมากกว่านี้ เป็นคนที่น่าเกลียดน่ารักในเวลาเดียวกัน
 
ต่อให้ใครจะหมั่นไส้สิ่งที่เราบ่นในทวิตเตอร์ เราก็รู้นะว่ามีเพื่อนติ่งในทวิตที่มองเราไม่ดีหลายคน (เพราะไม่มีใครกล้าเข้ามาคุยกะเราเลย 555) เคยรู้สึกเสียใจกับสิ่งเหล่านั้น ก็ผ่านมาเหมือนกัน แต่ตอนนี้เราจะไม่รู้สึกผิดที่เป็นตัวเองแล้ว เราไม่ใช่เจ้าหญิงดิสนีย์ที่ต้องดีไปหมด ใครไม่ชอบก็ไม่ต้องคบเราดิ เราโอเคกับตัวเองออก เหมือนเวลาที่เราไม่โอเคกะใครเราก็เลือกเดินจากมาเหมือนกัน เราก็อาจจะทำให้คนอื่นเจ็บปวดเหมือนกัน เราต้องให้อภัยคนอื่น และเราก็จะให้อภัยตัวเอง เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้รักตัวเองมากขึ้นเยอะ บอกแล้วว่ากำลังบิ๊วมันขึ้นมา เราพยายามมากอะ > <
 
(บางทีเราก็บ่นเพราะอีโก้เราพยายามหาทางออกให้ตัวเองมาก เช่นเราเซ็งเพื่อนคนนี้ว่ะ ...เราก็มาคิดต่อว่าเพราะไรวะ? เพราะเราเลวรึเปล่าเราถึงไม่รักเพื่อนคนนี้? ไม่ใช่สิ เพราะเขาทำเราตอนนั้นไง ใช่ๆ เราไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก เอ๊ะ หรือตูวะที่ผิดเขาถึงทำเราแบบนั้น เพราะตอนนั้นเราทำให้เขาเฮิร์ตเรื่องนู้น เขาเลยทำกับเราแบบนั้น... deep เข้าไปอีก deep เข้าไปในความมืดมนอนธกาล ... เป็น INTP ไง กุห้ามความคิดตัวเองยากมากกก ธรรมชาติของมันทำงานของมันเช่นนั้นเอง พยายามหาเหตุผลจนไปตัดสินสิ่งต่างๆอะ ลำบากเจ้าของสมองนี่พยายามกดปุ่ม pause มาก > < นางจะไม่ยอมหยุดคิดจนกว่านางจะคิดตกผลึกสักสิ่ง แล้วค่อยขึ้นเตียงนอนหลับฝันดีต่อไป 555)
 
และเพราะว่าเราไม่มีเพื่อน (เพราะเราพอใจคนยาก) เราใช้ทวิตเตอร์ที่ล็อกไพรเวทเป็นที่เดียวที่เราระบายได้อย่างสบายใจ ถ้าคนจะมองเราเป็นแบบนั้นโดยที่ไม่เคยเจอไม่เคยนั่งคุย เราก็จะไม่กังวลอะไรกับมันอีกต่อไปแล้ว เพราะเราไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดซะหน่อย เรามีคนที่รักเราอย่างที่เราเป็น มีคนเกลียดเราอย่างที่เราเป็น ไม่เห็นต้องแคร์เลย
 
เรามีบาดแผลในใจเยอะมากแบบที่เล่าไปคนอื่นไม่มีทางเข้าใจ เพราะเขาไม่มีวันเข้าใจ มันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีใครเข้าใจคนอื่นอย่างแท้จริงอยู่แล้ว ต่อให้แก้ตัวยังไงก็ไม่มีวันเข้าใจ
 
ชีวิตที่เคยโตมากับความกลัวทุกอย่างเพราะเราไม่รู้อะไรหลายอย่าง แต่ตอนนี้หลังจากรู้สึกเจ็บปวดมากๆ เรากลับกลัวน้อยลงมากอะ อย่างมากที่สุดมันก็เจ็บปวดแค่นี้เอง ก็ไม่ตายซะหน่อย ต้องขอบคุณประสบการณ์ที่ผ่านมา ความเจ็บปวดที่ต้องผ่านเพื่อสอนให้เราโต และพอผ่านมันมาได้เราจะมั่นใจตัวเองมากขึ้น ความคิดเด็กๆหายไปหลายๆอย่าง มันยังมีอยู่บ้าง แต่มันก็หายไปเยอะนะ ภูมิใจมากที่เดินมาถึงจุดนี้ได้
 
เราเคยกลัวความทุกข์เสียจนมันใหญ่โตเกินจริง เวลาเราดาวน์ๆ เราบอกแม่ว่า "เราเซ้นซิทีฟได้ขนาดนี้ สักวันเราคงไม่ได้ตายดี ถ้าไม่มีครอบครัวที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรารัก เรามีชีวิตอยู่เพื่อเขา เราคงไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร ถ้าแม่ตายไป เราเป็นคนอย่างนี้เราเลยอยู่กะคนอื่นไม่ได้ อาจจะต้องฆ่าตัวตายก็ได้" (ดูดาร์กเว่อ แต่บ้านเราพูดงี้จริงๆนะ เราสนิทกะแม่มาก 555)
 
แม่ก็บอก
"ไม่หรอก เมื่อเธอโตขึ้น เธอรู้มากขึ้น เข้าใจมากขึ้น เธอจะเลิกเจ็บปวดกับมัน แล้วผ่านไปได้เอง แม่ไม่ห่วงเธอหรอก"
 
เราเริ่มจะมองคำพูดแม่เป็นจริงทุกวัน
เราหวังว่าเราจะเข้มแข็งขึ้นทุกวัน เข้าใจทุกสิ่งมากขึ้น
 
 
 
ปล. เวลาผ่านอะไรมาได้ก็ชอบพูดว่าตัวเองโตขึ้นๆ แต่ก็กลับไปลูปเดิมทุกที 555
 
เอาน่ะ เราก็ยังพยายามปะวะ มันก็โตขึ้นทุกวันแหละ จะให้วันนี้บรรลุอรหันต์เลยมันก็คงไม่ได้อะ
 
 
เขียนไว้ไม่ต้องการอะไร ต้องการให้ข้อความนี้มันเป็นเมล็ดพันธุ์ฝังลงแล้วก็งอกเงยของมันเอง ตอนที่โพสต์มันก็คงมีชีวิตของมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกะเราแล้ว ใครมาอ่านจะคิดยังไง (อีนี่แม่งอกหักอีกแล้วสินะ 555 แม่งหมกมุ่นเว่อ) มันก็เป็น karma กับเราเอง แต่เราจะไม่กลัวอีกแล้ว จะทำเพื่อตัวเองอย่างสบายใจ จะสบายใจกับการถูกรักและถูกเกลียดอีกมากมายที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet